Kom, we gaan een weekje op de hei. In Drenthe. Om na te denken. Afstand te nemen van iets wat ik maar niet uit mijn systeem lijk te krijgen.Terug naar de basis. Naar mezelf. Geen TV, PC, krant en muziek. Lezen en hunebedden. Met Saar. Dat is het plan.
Geboeid als ik ben door Labyrinten, Steencirkels en Staande Megalieten horen daar de hunebedden natuurlijk ook bij. Ons Erfgoed. Onze eigen geschiedenis.
De B&B in Gieten is geboekt maar ik moet nog even langs het postkantoor annex boekwinkeltje in Baarn om een pakje af te geven. Zie een boek liggen Het Witte Leger. Tempelier voor de Eeuwigheid. Spannende titel. Weet je wat, ik neem het mee.
“Ga hiermee een weekje met jezelf in Drenthe zitten”, adviseert de schrijver. “Ga met jezelf aan de gang. Sluit alle communicatie met de buitenwereld af. Ga terug naar binnen. Naar je binnenste zelf. Laat me je leren op je intuïtie te vertrouwen. En ervaar dan hoe synchroniciteit in je leven opgang zal gaan komen. Volg het gedachtengoed van de Tempeliers. Dit is waar ze hun kracht aan ontleenden.” Nou vraag ik je ! Als ik het lees zit ik er al !
Hunebedden zijn indrukwekkend. Heftig ook wel. Zo oud. Zo onze eigen geschiedenis.
De grafheuvel velden daarentegen die je overal tegenkomt hebben een serene rust. Mooi. Zacht.
Ben aan de gang gegaan. Opzoek naar die vierde Dimensie zoals de schrijver in zijn tweede boek je laat zien. Jezelf inventariseren eigenlijk. Antwoorden geven op al je “Waaroms”.
De energie die ik mee naar huis heb genomen verbaasd me nog steeds. De Plannen en Prioriteiten en- belangrijker nog – de motivatie en energie om ze te realiseren. Nieuwe manieren van beleving. Hervonden structuren. Het geloof in jezelf opnieuw terugvinden. Geloof waarvan je al zo lang weet dat dat Bergen verzet.
“Kijk naar mij Els” hoor ik deze prachtige boom fluisteren “Blijf goed en stevig rechtop staan. Zoals ik. Met je voeten vast in de aarde. Zoals ik. Je bent beschadigd en dat zal weer gebeuren. Zoals ik. Je hebt en zult weer grote stenen op je pad ontmoeten. Zoals ik. Niets van aantrekken, dat doe ik ook niet..Blijven staan en je armen omhoog heffen. Naar de hemel. Het leven is van jou en van mij. Nu”.
En dat heb ik gedaan. Samen met hem. Mijn vriend voor het leven.
Vond ik nog een piepklein labyrintje op een poster van een beeldhouwer in een verborgen hoekje van het museum. Toeval ? Bestaat dat eigenlijk wel ?
Volgend jaar maart gaan we weer. Op een andere hei. Dat is zeker.
Ter info : www.nextcompany.nl en www.hanspeterroel.nl
Daar vind je er meer over.
